1 sierpnia 1914 został zmobilizowany do Landsturmu. W czasie I wojny światowej pełnił służbę w Szpitalu Garnizonowym nr 14 we Lwowie na stanowisku starszego ordynatora oddziału psychiatrycznego. Od 1 lipca do 1 sierpnia 1915 pełnił służbę w szpitalu polowym 1/13, a następnie wrócił do szpitala garnizonowego we Lwowie. 26 grudnia 1915 został mianowany podporucznikiem lekarzem, a 3 kwietnia 1916 awansowany na porucznika lekarza. 1 sierpnia 1917 został przeniesiony do Szpitala Garnizonowego nr 15 w Krakowie. Pełnił funkcję biegłego sądowego przy sądach polowych 2 Armii. 1 października 1917 został reklamowany w wojska.
3 sierpnia 1919 został przydzielony do Okręgowej Komendy Uzupełnień na stanowisko lekarza komisji stałej. 26 października tego roku został przeniesiony do Szpitala Ujazdowskiego w Warszawie na stanowisko starszego ordynatora. 20 grudnia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego w randze kapitana lekarza z byłej armii austro-węgierskiej, zaliczony do Rezerwy armii, z jednoczesnym powołaniem do służby czynnej na czas wojny aż do demobilizacji. 6 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej.