obowiązki proboszcza pełnił mnich Eulogiusz z monasteru w Jabłecznej.
Świątynia została otwarta ponownie w 1951, bez zgody władz państwowych. Także wówczas obsługiwali ją mnisi z tegoż klasztoru. Klucze do nieczynnej świątyni przechowała parafianka Anna Szepeluk, która następnie oddała je mnichowi Atanazemu (Sienkiewiczowi). W 1954 parafia w Zabłociu została formalnie restytuowana. W latach 60. XX w. liczbę uczęszczających do świątyni szacowano na ok. 800 osób. Była to wówczas jedna z siedmiu czynnych cerkwi w powiecie bialskopodlaskim, należała do dekanatu bialskopodlaskiego diecezji warszawsko-bielskiej.
W latach 70. XX wieku w cerkwi prowadzone były szeroko zakrojone prace remontowe, w ramach których odnowiono dzwonnicę, pokrytą nową blachą. W 1974 zakupiono dla świątyni trzy nowe dzwony. Po ukończeniu prac restauracyjnych obiekt poświęcił powtórnie metropolita warszawski i całej Polski Bazyli; miało to miejsce 3 maja 1980. W 1989 w cerkwi odnowione zostało pokrycie dachowe, zaś cztery lata później odnowiono freski we wnętrzu świątyni.