Do form długopyskich zaliczano M. superciliosus z keloweju-oksfordu Anglii i Francji (M. moreli, M. blainvillei i M. jaekeli to młodsze synonimy), M. leedsi (syn. M. leave) z keloweju Anglii, M. palpebrosus (syn. M. temporalis) z kimerydu Anglii oraz M. hastifer, M. acutus i M. geoffroyii z kimerydu Francji.
Jako gatunki szerokopyskie klasyfikowano M. brachyrhynchus (syn. M. cultridens) z keloweju-oksfordu i M. durobrivensis z keloweju Francji i Anglii, M. casamiquelai i M. westermanni z keloweju Chile i M. potens z tytonu Argentyny, początkowo opisany jako gatunek typowy rodzaju Purranisaurus. M. westermanni bywał uznawany za synonim M. casamiquelai lub za ważny gatunek.
Nowsze analizy filogenetyczne podważają monofiletyczny charakter rodzaju Metriorhynchus, jednak sugerują, że niektóre formy długopyskie mogą być kladem. Rodzaje Purranisaurus oraz Suchodus były uznawane za młodsze synonimy Metriorhynchus, jednak w analizie z 2010 roku Mark Young i współpracownicy utrzymali nazwy rodzajowe Purranisaurus i Suchodus, przenosząc do nich gatunki M. potens, M. casamiquelai i M. westermanni (Purranisaurus) oraz M. durobrivensis i M. brachyrhynchus (Suchodus). Autorzy w rodzaju Metriorhynchus pozostawili tylko trzy lub cztery nazwane gatunki: M. geoffroyii, M. hastifer, M. superciliosus i potencjalnie ważny M.