Postać ar-Raszida ma odłamaną rękę, a pisarz próbuje wyobrazić sobie wydarzenie, które mogło doprowadzić do utraty części ciała.
I historia Władający przez lata średniowiecznym Bagdadem Harun ar-Raszid nie znosi monotonii i codziennie ma inną żonę. Tuż obok murów pałacu kalifa mieszka piekarz Assad i jego żona Maimune, który w historii pisarza są głównymi bohaterami. Pisarz wyobraża siebie jako Assada, a Evę jako Maimune. Dym z piekarni Assada rozprasza kalifa grającego w szachy i nakazuje wezyrowi zabić sprawcę. Wezyr lokalizuje Assada, ale odstępuje od zamiaru widząc piękną Maimune i zaczyna z nią flirtować. Assad nie jest zadowolony z kokietującego zachowania żony. Wróciwszy do pałacu wezyr informuje kalifa o Maimune.
Nocą kalif udaje się pod piekarnię, gdzie jest świadkiem kłótni zazdrosnego Assada i Maimune mającej dość życia w ubóstwie. Chcąc udowodnić swą wartość Assad wymyka się do pałacu, by wykraść spełniający życzenia pierścień kalifa. W czasie jego nieobecności kalif zaczyna rozmawiać z Maimune. W sypialni kalifa Assad widzi woskową kopię władcy i, myśląc że to prawdziwy Harun ar-Raszid, obcina dłoń z pierścieniem. Zbudzeni strażnicy ścigają go po całym mieście. Po ucieczce piekarz wraca do domu, co niepokoi Maimune obawiającą zarzutów o zdradę, jak i kalifa nie mogącego się ukryć z powodu nadmiernej tuszy.