Kodeks karny (fr. Code pénal) – francuski kodeks karny z 12 lutego 1810 roku.
Był ostatnim spośród pięciu kodeksów powstałych w trakcie tzw. kodyfikacji napoleońskiej i zarazem jednym z pierwszych nowożytnych kodeksów prawa karnego. Zastąpił on kodyfikację z lat rewolucji francuskiej (Code des délits et des peines). Regulował wyłącznie prawo karne materialne; prawo procesowe zostało skodyfikowane we wcześniejszym akcie – Code d’instruction criminelle z 1808 roku.
Code pénal z 1810 roku uwzględniał postulaty szkoły prawa natury oraz zdobycze okresu rewolucji, takie jak zasada równości wobec prawa karnego, zasady nullum crimen i nulla poena sine lege oraz zasada lex retro non agit, naczelne znaczenie zasady publicznoprawnej, czy też materialno-formalna definicja przestępstwa. Kodeks ów stanowił znaczące osiągnięcie pod względem techniki legislacyjnej; był aktem jasnym i precyzyjnym i dzielił się na przepisy wstępne oraz 4 księgi, z których dwie dotyczyły zagadnień ogólnych, a dwie – szczególnych. Jako pierwszy wprowadził on trójpodział przestępstw na zbrodnie (crimes), występki (délits) i wykroczenia (contraventions). Podstawą podziału był charakter kary i rodzaj sądów właściwych do orzekania w danej sprawie.