Wu Sangui (ur. 1612, zm. 2 października 1678) – chiński dowódca wojskowy, który w 1644 roku umożliwił Mandżurom zajęcie Chin. Później przywódca antymandżurskiej rebelii i samozwańczy cesarz.
W 1644 roku jako dowódca armii mingowskiej został wysłany w okolice Pekinu, aby stłumić powstanie chłopskie Li Zichenga, które wyparło Mingów z północy. Stacjonował wraz ze swoją armią w okolicy twierdzy Shanhaiguan przy Wielkim Murze. Odrzucił propozycję sojuszu antymingowskiego ze strony Li Zichenga, a kiedy ten ruszył na niego ze swoją dwustutysięczną armią, Wu Sangui otworzył bramy Wielkiego Muru, wpuszczając do Chin Mandżurów pod wodzą Dorgona. Mandżurowie zajęli Pekin i zapoczątkowali nową dynastię – Qing. Na znak poddaństwa nowej dynastii Wu Sangui wygolił sobie przód głowy i splótł włosy w warkocz.
W zamian za wpuszczenie Mandżurów do Chin został przez nich sowicie wynagrodzony. Otrzymał tytuł Księcia Zachodniego Spokoju i suwerenną władzę w prowincjach Junnan i Kuejczou, luksusową rezydencję w Yunnanfu i dowództwo nad armią mającą stłumić resztki opozycji mingowskiej na południu Chin.