Z budowy trzeciego zrezygnowano na rzecz budowy 5 niszczycieli (miał on otrzymać nazwę „Ferrol”).
Podobnie, jak w przypadku wcześniejszych hiszpańskich krążowników, okręty powstały w oparciu o projekt brytyjski. Oparto go na pierwszych brytyjskich krążownikach „waszyngtońskich” Kent (County). Przede wszystkim przejęto z tego typu gładkopokładowy kadłub, o wysokich burtach, zapewniający bardzo dobrą dzielność morską, jedynie nieco go zwężono (o 1,33 m). Przeplanowano siłownię, zwiększając liczbę kotłowni z dwóch do trzech, przy czym nieco zwiększono moc siłowni (z 80 do 90 tys. KM). Zachowano takie samo uzbrojenie główne – 8 dział kalibru 203 mm w czterech dwudziałowych wieżach, umieszczonych po dwie na dziobie i rufie w superpozycji (dwóch poziomach), a także samą formę wież. Największą wizualną różnicę stanowił jeden szeroki komin w kształcie buta, łączący się z dwóch kominów u podstawy, w miejsce trzech zwykłych kominów. Ponadto, okręty odróżniał kształt podwyższonej nadbudówki dziobowej, w formie opływowej wieży, z wystającą do przodu częścią pomostu bojowego na najwyższej kondygnacji. Planowano wyposażyć okręty w katapultę z wodnosamolotem, lecz ostatecznie do tego nie doszło.