Wszystko zmieniło się po II wojnie światowej. Upadającą III Rzeszę Niemiecką podzielono na cztery strefy okupacyjne, a zgodnie z alianckim protokołem londyńskim z 1944 r. linie demarkacyjne w dużej mierze pokrywały się z granicami wewnątrz tego państwa, obowiązującymi w 1937 r. Ustanowienie tych linii demarkacyjnych ogromny wpływ na Mödlareuth, ponieważ granica „na” strumieniu Tannbach nabrała bezprecedensowego wymiaru. W 1945 r. Turyngia znalazła się w radzieckiej strefie okupacyjnej, natomiast Bawaria w amerykańskiej. Wraz z utworzeniem NRD i RFN w 1949 r., przez miejscowość przebiegała granica wewnątrzniemiecka. Mödlareuth-Nord należał do Niemieckiej Republiki Demokratycznej, a Mödlareuth-South do Republiki Federalnej Niemiec. Podróż pomiędzy tymi dwoma państwami była możliwa wyłącznie na podstawie przepustki lub „małego zezwolenia granicznego”. W 1952 r. władze NRD rozpoczęły umacnianie granicy za pomocą drewnianych barier nieco wyższych od przeciętnego wzrostu człowieka, aby uniemożliwić ucieczkę z tego kraju. W 1958 r. zastąpiono je drutem kolczastym, a w 1966 r. wzdłuż granicy postawiono betonowy mur długości około 700 metrów, podobny do Muru Berlińskiego. Amerykanie nazwali miejscowość „małym Berlinem”, a wygrodzoną granicę „małym murem berlińskim”. W 1983 r. ówczesny wiceprezydent Stanów Zjednoczonych George H.W.