W marcu 1917, po rewolucji lutowej, grupa kleryków i kapłanów z Petersburga (Iwan Jegorow, Aleksandr Bojarski, Aleksandr Wwiedeński) powołała Związek Demokratycznego Duchowieństwa i Świeckich, który odwoływał się do idei socjalizmu i starał się połączyć je z modelem życia chrześcijańskiego. Podobne stowarzyszenia zaczęły powstawać również w innych miastach, przyciągając zarówno świeckich, jak i przedstawicieli duchowieństwa. Wielu z nich, mimo zdecydowanych protestów patriarchy Tichona uznało rewolucję październikową za wydarzenie pozytywne, znoszące w Rosji wyzysk i różnice społeczne, i zadeklarowało wierność wobec nowego rządu, mimo akcentów ateistycznych w pismach i wypowiedziach jego przywódców.
Wyższa Administracja Cerkiewna Postulaty tworzącego się w ten sposób ruchu zainteresowały WCzK, która równocześnie przystąpiła do aresztowań hierarchów prawosławnych. W 1922 uwięziony został metropolita piotrogrodzki Beniamin (Kazanski)Następnie rozstrzelany po pokazowym procesie., następnie patriarcha Tichon i wyznaczony przezeń na zastępcę metropolita jarosławski i rostowski Agatangel (Prieobrażenski). W tej sytuacji za przyzwoleniem władz zwolennicy reform w Cerkwi przejęli czołowe stanowiska w jej hierarchii.