Emerytowany biskup Antonin (Granowski) został w 1922 „metropolitą moskiewskim”, który to niekanonicznie uzyskany tytuł został natychmiast potwierdzony przez rząd radziecki, mimo protestów będących na wolności biskupów. Skupiona wokół niego grupa określała się odtąd jako Wyższa Administracja Cerkiewna.
Rząd nadal jednak popierał ruch, zezwalając na przejmowanie kolejnych cerkwi i klasztorów, jak również zachęcając żonatych (a więc niemających możliwości awansu w hierarchii kościelnej) do organizowania nowych organów władzy kościelnej w swoich eparchiach, co prowadziło do powstawania dwóch równoległych administracji prawosławnych – kanonicznej i związanej z Żywą Cerkwią. W rezultacie tych działań w do lata 1922 ponad 20 biskupów prawosławnych uznało Wyższą Administrację Cerkiewną za legalną organizację i zgodziło się na przejęcie przez jej przedstawicieli najważniejszych obiektów sakralnych w Rosji.
Jeszcze przed organizacją własnego „soboru” zwolennicy odnowicielstwa rozszerzyli zezwolenie na zawieranie związków małżeńskich, pozwalając na nie zakonnikom, biskupom oraz księżom-wdowcom.