Siedzą: Jerzy Żuk, Jan Dobronrawow, Aleksander Wwiedienski, Beniamin (Muratowski), Serafin (Rużencew), Aleksy (Bażenow) i Paweł Krasotin Działacze Żywej Cerkwi podjęli również reformy w systemie szkolenia duchowieństwa, a w czasie swojego II Soboru podjęli kontakty ze swoimi zwolennikami za granicą – podobne ruchy, inspirowane działaniami Rosjan, pojawiły się w Patriarchacie Konstantynopolitańskim oraz Aleksandryjskim
Upadek Żywej Cerkwi Pod koniec lat 20. XX wieku locum tenens Patriarchatu Moskiewskiego metropolita Sergiusz (Stragorodski) rozpoczął starania o uznanie struktur cerkiewnych przez władze stalinowskie. Zadeklarował całkowitą lojalność prawosławnych wobec rządu, wobec czego ten uznał ważność Synodu zorganizowanego przez prawosławnych biskupów. W tej sytuacji gwałtownie tracąca na popularności Żywa Cerkiew i inne nawiązujące do programu odnowicielskiego związki wyznaniowe przestała być potrzebne. W kolejnej dekadzie liczba popierających ruch nadal spadała;