aby utrzymać chociaż dotychczasowych wiernych, kler popierający do tej pory reformy zaczął upodabniać liturgię i prawo Żywej Cerkwi do tradycyjnych, obowiązujących w Rosyjskim Kościele Prawosławnym (zachowano jedynie zmiany dotyczące małżeństw księży). Trudno jest ocenić, na ile w tym okresie ruch odnowicielski był jeszcze organizowany przez dawny kler prawosławny, na ile zaś pozostawał pod kontrolą NKWD, które stale prowadziło jego aktywną infiltrację.
W 1934, mimo wcześniejszych tendencji upodabniania się do Cerkwi „tichonowskiej”, kolejny Synod Żywej Cerkwi ogłosił Rosyjską Cerkiew Prawosławną organizacją heretycką i ostatecznie potwierdził zerwanie z nią wszelkiej więzi. Główny inicjator tego kroku, metropolita Leningradu Mikołaj (Płatonow) w 1938 zerwał całkowicie z religią i stał się wiodącym propagandystą ateizmu. Ostatecznym ciosem dla „odnowicieli” była ugoda zawarta między rządem a Kościołem prawosławnym w 1941, kiedy większość dotychczasowych zwolenników Żywej Cerkwi ostatecznie wróciła do struktur, na czele których stał metropolita, a następnie patriarcha Sergiusz.