Tamże w 1961 habilitował się po przedłożeniu rozprawy Rozwój pomocy świeckiej dla Kościoła w Polsce do roku 1565 (stopień zatwierdzony przez władze państwowe w 1970). W 1972 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1979 profesorem zwyczajnym nauk prawnych.
Pracował jako wikariusz w parafiach: Świętych Piotra i Pawła w Bidzinach w latach 1939–1940 (pełnił posługę duszpasterską w wakującej sąsiedniej Parafii Przemienia Pańskiego w Przybysławicach), św. Józefa w Skarżysku-Kamiennej w 1940, św. Ludwika w Bliżynie w latach 1940–1944 (był administratorem parafii i prefektem w szkołach powszechnej i zawodowej) oraz Najświętszego Serca Jezusowego w Skarżysku-Kamiennej w latach 1944–1945. W sandomierskim sądzie biskupim był zatrudniony początkowo na stanowisku notariusza, a następnie również sędziego prosynodalnego.