Uzbrojenie przeciwlotnicze wzmocniono dodając armatę 76 mm między kominami i przenosząc oba działka 40 mm na pokład dziobowy. Podobnie, jak w typie A, typ C przystosowano do trałowania min, zmniejszając zapas bomb głębinowych do 6 i usuwając miotacze, lecz ich większe rozmiary pozwoliły zachować stację hydrolokacyjną.
Według programu z 1929 zbudowano tylko pół flotylli (5 okrętów), natomiast z budowy pozostałych 4 zrezygnowano z powodu kryzysu finansowego. Lider „Kempenfelt” odpowiadał konstrukcją i wielkością okrętom typu, lecz miał pomieszczenia sztabowe w nadbudówce na rufie, skompensowane przez brak bomb głębinowych i wyposażenia trałowego. Budowę okrętów rozpoczęto w 1930, weszły do służby w 1932. W latach 1937–1939 wszystkie przekazano Kanadzie i przemianowano: „Kempenfelt” (późn. „Assiniboine”) – lider „Crescent” (późn. „Fraser”), „Cygnet” (późn. „St. Laurent”), „Comet” (późn. „Restigouche”), „Crusader” (późn. „Ottawa”)
Według programu z 1930 zbudowano 9 okrętów serii D.