Różniły się pełnym zestawem uzbrojenia przeciwpodwodnego w miejsce wyposażenia trałowego, a także wprowadzeniem na części okrętów dwóch nowych poczwórnych, przeciwlotniczych wkm-ów Vickers 12,7 mm na skrzydłach mostka zamiast działek 40 mm: „Duncan” (lider) , „Delight”, „Daring”, „Decoy”, „Defender”, , „Diana”, „Duchess”

Typ E/F thumb|HMS „Electra” typu E

Okręty typu E i F miały nieco powiększoną wyporność standardową – do 1405 ton, przez co mogły pomieścić zarówno standardowe uzbrojenie przeciwpodwodne, jak i wyposażenie trałowe. Dzięki optymalizacji linii kadłuba, prędkość pozostała na poprzednim poziomie (35,5 w). Zmieniono podział wewnętrzny kadłuba, umieszczając każdy z trzech kotłów w osobnym przedziale wodoszczelnym, zamiast w dwóch przedziałach, co polepszyło ich odporność na uszkodzenia bojowe (w dalszym ciągu jednak turbiny pozostały we wspólnym przedziale). Wydłużono i ulepszono formę górnej kondygnacji nadbudówki dziobowej, która przybrała postać prostopadłościennej bryły z odkrytym pomostem, obejmującej w tylnej części stanowisko kierowania ogniem.