Pospielovsky, The Russian Church..., s.117.
5 maja 1922 patriarcha moskiewski Tichon zażądał rozwiązania Tymczasowego Zarządu, jako ciała bardziej politycznego (monarchistycznego) niż wyznaniowego. Jedynym zwierzchnikiem prawosławnego duchowieństwa na emigracji w myśl jego dekretu miał być egzarcha zachodnioeuropejski, metropolita Eulogiusz. Pod naciskiem działaczy monarchistycznej emigracji rosyjskiej Kościół nie dokonał jednak samorozwiązania. Powołując się na zgodę patriarchy Tichona z listopada 1920 na tworzenie czasowych struktur autonomicznych ze względu na szczególną sytuację Kościoła, „synod karłowicki” zdecydował o kontynuowaniu działalności. Dokonano jedynie zmiany nazwy struktury. 13 września 1922 w Sremskich Karlovcach w Serbii ogłoszono powstanie Synodu Biskupów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji. Na jego czele, jako Pierwszy Hierarcha, stanął metropolita Antoni (Chrapowicki)D. Pospielovsky, The Russian Church..., s.120. Do takiej decyzji metropolity pośrednio przyczynił się sam metropolita Eulogiusz, który przekonał Antoniego, że polecenie patriarchy powstało pod naciskiem bolszewików. Eulogiusz zgodził się również wejść do Synodu Kościoła Zagranicznego, co stanowiło częściowe potwierdzenie legalności jego działaniaD.