Chrobry nie chciał czekać, aż Niemiec podyktuje mu warunki, tym bardziej, że Henryk II uzyskał w 1002 roku jedynie tron niemiecki, a na cesarski musiał czekać jeszcze 12 lat, więc w toku walk wewnętrznych na terenie Cesarstwa, Bolesław Chrobry zajął ziemie zamordowanego margrabiego Miśni, Ekkeharda I oraz Milsko i Łużyce.
Przebieg i postanowienia 24 lipca 1002 roku rozpoczął się zjazd państwowy w Merseburgu, podczas którego wszyscy wybitniejsi panowie sascy złożyli królowi Henrykowi hołd. Uczestnikami zjazdu byli m.in. arcybiskup bremeński Libencjusz, arcybiskup magdeburski Gizyler, biskup Retar z Paderbornu, biskup Bernward z Hildesheimu, biskup Arnulf z Halbertstadu, biskup Ramward z Minden, biskup Idzi z Miśni, biskup Bernhard z Werden, biskup Hugo z Żytyc, książę saksoński Bernard, książę polski Bolesław Chrobry, margrabia Marchii Północnej Lotar, margrabia Marchii Łużyckiej Gero II, margrabia Henryk ze Schweinfurtu i wielu innych. Hołd lenny i przysięgę wiernej służby złożyli prawie wszyscy możnowładcy niemieccy, oprócz Ludgera. Chrobry zabiegał usilnie o nabycie grodu Miśni, choćby za największą sumę pieniędzy.