Bolesław Chrobry zdołał uzyskać tyle, że Henryk II przyznał mu na prawie lennym Łużyce i Milsko, natomiast Marchię Miśnieńską wraz z grodem otrzymał brat Ekkeharda I, Guncelin.
Zamach na Bolesława Chrobrego i skutki zjazdu Efekt pracy dyplomatycznej zniweczył pewien incydent. Gdy Bolesław Chrobry z orszakiem opuszczał rezydencję Henryka II, został zaatakowany przez podburzony tłum. Ocalał dzięki pomocy saskich sprzymierzeńców, margrabiego Henryka ze Schweinfurtu i księcia saskiego Bernarda. Bolesław Chrobry zdołał uciec przez wyłamaną bramę, lecz jego ludzie ucierpieli. Zamach ten był prawdopodobnie (a raczej na pewno) zaplanowany przez Henryka II. Henryk II miał inną wizję uniwersalistycznego cesarstwa zachodniego niż zmarły Otton III, który chciał stworzyć państwo składające się z 4 królestw-filarów (Germania, Italia, Galia i Słowiańszczyzna), a Henryk II skreślił z tej koncepcji państwa Słowiańszczyznę, umieszczając ją poza trzema pozostałymi krainami. Prawdopodobnie po zjeździe gnieźnieńskim w 1000 roku Bolesław Chrobry miał jakieś wpływy w niemieckich sprawach wewnętrznych (np. obecność na zjeździe w Merseburgu), które Henryk II chciał ograniczyć.