Pod koniec epoki eneolitu na Słowacji ludzie zaczęli przenikać na tereny północno-wschodnie.

Starożytność i średniowiecze Na początku naszej ery ziemie zachodniej Słowacji zamieszkiwali germańscy Kwadowie, którzy w II w. zostali pokonani przez cesarza rzymskiego Marka Aureliusza. Po przejściu Hunów na przełomie IV i V w. na Słowację przybyły plemiona słowiańskie, jednak od połowy VI w. zwierzchnictwo nad nimi objęli przybyli z Azji Awarowie.

Na początku IX w. powstało państewko Pribiny z ośrodkiem w Nitrze, które w latach 833–836 zostało włączone do państwa wielkomorawskiego. W tym też okresie rozpoczęła się chrystianizacja kraju. W latach 1003–1025/1031 ziemie dzisiejszej Słowacji (Słowaczyzna) wchodziły przejściowo w skład państwa polskiego po przyłączeniu przez Bolesława Chrobrego. Kronika polsko-węgierska opisuje ówczesny podział: „Granice Polaków rozciągały się bowiem aż do brzegu Dunaju, do miasta Ostrzyhomia, potem wiodły do miasta Egeru, a dalej kierując się ku rzece, która zwie się Ciepłą [Topl’a] aż do grodu Salis, i tam kończyły się granice między Węgrami, Rusinami i Polakami”. Ostatecznie za panowania Stefana I Świętego została włączona do Węgier.