Jan Klimak jest też autorem Traktatu o powinnościach przełożonego zakonnegoM. Gryczyński, Drabina św. Jana Klimaka. Zachowała się ponadto korespondencja Klimaka i igumena Jana na temat kompozycji Drabiny do raju.
Styl Jan Klimak pisał językiem prostym, pozbawionym figur retorycznych, urozmaiconym natomiast licznymi przysłowiami ludowymi, które czerpał z Łąki Jana Moschosa.
Recepcja Drabina cieszyła się wielkim powodzeniem wśród duchownych i świeckich czytelników VI i następnych stuleci, o czym świadczy duża liczba zachowanych rękopisów, często ozdobionych miniaturami. Była chętnie czytana do XIX wieku, w przekładzie nowogreckim mnicha Sofroniusza. Zachowało się też sporo uwag interpretacyjnych historyczno-filologicznych oraz scholiów bizantyńskich. Najstarsze przypisuje się Focjuszowi (IX w.), Eliaszowi z Krety (IX/X w.), Michałowi Psellosowi (XI w.), Niceforowi Kalikstowi Ksantopulowi i Manuelowi Filesowi (XIV w.).