Wtedy może osiągnąć kolejną wyższą ćakrę.
Anahataćakra thumb|80px|Anahata Ćakra anahata to ośrodek żywiołu powietrza. Odwrót skutkujący nieutożsamianiem się z emocjami, poprzez rozpoznanie ich czynnika psychogennego, powoduje rozpoczęcie procesu indywiduacji: człowiek zaczyna się stawać tym, co nie jest „ja” , „ja” (ego) odkrywa nieosobową, obiektywną Jaźń (archetyp Jaźni). Tutaj zachodzi odnalezienie puruszy: istoty, którą my nie jesteśmy, istoty, która nas zawiera; jest ona większa, ważniejsza od nas, istnieje wyłącznie na płaszczyźnie psychicznej , którą Jung nazywa Jaźnią w znaczeniu psychologicznym. Na opisie funkcjonowania człowieka inspirowanego Jaźnią, kończy się drugi z wykładów Junga.
Wiśuddhaćakra Ćakra wiśuddha koresponduje z żywiołem akaśa (eteru), myśleniem abstrakcyjnym, światem pojęć i rzeczywistością psychiczną. Na tym poziomie Jung sytuuje pełne poznanie bytu psychicznego jako zasadniczej istoty świata zachodzące dzięki przeżytemu doświadczeniu, a nie poprzez dociekania i spekulacje umysłu. Autor daje za przykład Boga niepodlegającego prawom czasu i przestrzeni: jeśli zaistnieje doświadczenie psychiczne – to uznamy je jako fakt psychiczny, koncepcję czy pojęcie Boga wywiedziemy dopiero ze zrozumienia tego faktu psychicznego.