René Leibowitz (ur. 17 lutego 1913 w Warszawie, zm. 28 sierpnia 1972 w Paryżu) – francuski kompozytor, dyrygent, teoretyk muzyki i pedagog; ogromnie zasłużony dla spopularyzowania dodekafonii.

Życiorys Od czwartego roku życia uczył się gry na skrzypcach, pierwszy występ miał w wieku 9 lat. W 1926 roku przeniósł się do Francji. W latach 1930–1933 studiował harmonię i kontrapunkt w Wiedniu u Antona Weberna. Edukację kontynuował w Berlinie u Arnolda Schönberga w zakresie muzyki współczesnej oraz w Paryżu dyrygenturę pod okiem Pierre’a Monteux i instrumentację u Maurice’a Ravela.

Od 1937 roku działał jako kompozytor, prowadził również badania nad twórczością Arnolda Schönberga, których efektem była książka Schoenberg et son école (1947). Drugim kompozytorem z kręgu drugiej szkoły wiedeńskiej, którego popularyzacją zajął się Leibowitz, był Anton Webern.

René Leibowitz spopularyzował we Francji dodekafonię, gdyż jego fascynację tą techniką przejęli uczniowie, zwłaszcza Pierre Boulez, Michel Philippot, Maurice Le Roux. Popularyzował również tę technikę kompozycji w Stanach Zjednoczonych przedstawiając tam, jako kompozytor, dodekafoniczne utwory w latach 1947–1948. W 1950 roku ukazała się jego praca pt.