L’artiste et sa conscience: esquisse d’une dialectique de la conscience artistique z przedmową Jeana-Paula Sartre’a, w której wypowiedział się na temat społecznej roli artysty. Kontynuował swoją pracę badawczą wydając m.in. Historię opery w 1957 roku, biografię Ericha Itora Kahna wspólnie z Konradem Wolffem oraz podręcznik instrumentacji wraz z Jan Maguire. W 1966 ukazała się jego publikacja poświęcona klasykowi dodekafonii i nauczycielowi Leibowitza Schönberg.
Leibowitz jako kompozytor był wiernym naśladowcą Schönberga. W swojej praktyce stosował klasyczną dla dodekafonistów technikę dwunastotonową tworząc takie utwory jak Symfonia kameralna, Sześć utworów orkiestrowych, Sonata fortepianowa. Jednakże wkład Leibowitza w rozwój współczesnej muzyki opiera się w większym stopniu na jego działalności teoretycznej i pedagogicznej niż na wtórnych kompozycjach.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Francuscy dyrygenci Kategoria:Francuscy kompozytorzy XX wieku Kategoria:Francuscy muzykolodzy Kategoria:Francuscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Francuscy teoretycy muzyki Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1972