W południowo-zachodni narożnik świątyni częściowo wtopiona jest cylindryczna wieżyczka schodowa, przy czym dwie najwyższe kondygnacje są ośmioboczne, neogotyckie, podobnie jak wieńczącą ją ceglaną iglicą. Okna nawy i prezbiterium są rozglifione, ostrołukowe, z neogotyckimi maswerkami.
Wnętrze świątyni stanowi jedna, nakryta sklepieniem gwiaździstym, nawa oraz prezbiterium, oddzielone od nawy ścianą z ostrołukowym łukiem tęczowym. Wewnątrz w ściany kościoła wmurowane płyty nagrobne z XVII wieku. Do kościoła przylegają dawne budynki klasztoru Bernardynów oraz kaplica św. Anny dobudowana na przełomie XVI i XVII wieku.
W kościele jest najstarszy odkryty w mieście fresk heraldyczny – orzeł z I poł. XVII w.
W 1967 podczas badań archeologicznych na południe od kościoła odkryto fundamenty kaplicy loretańskiej, pozostałości po krużgankach oraz dębową rurę dawnych wodociągów miejskich z XVI wieku. Natomiast w 1999 podczas wymiany starej posadzki odkryto podziemne krypty grzebalne. Z dawnego wyposażenia zachowana jest rokokowa ambona z 2 połowy XVIII wieku.