Kościół konsekrował w 1923 r. biskup polowy Stanisław Gall. W 1926 r. został przemianowany na wojskowy kościół parafialny pw. św. Jerzego. W czasie II wojny światowej świątynia była administrowana przez duszpasterstwo wojsk niemieckich. Od 1945 pełniła ponownie funkcję kościoła garnizonowego wojska polskiego. W 1952 r. nadano jej tytuł kościoła rektorskiego.
Kard. Stefan Wyszyński zmienił wezwanie kościoła 4 stycznia 1971 r. ze św. Jerzego na obecne. Ponowna konsekracja kościoła miała miejsce 31 maja 1971 roku.
Architektura Kościół zbudowany został w stylu późnego gotyku, jako budowla orientowana, jednonawowa, z dwuprzęsłowym prezbiterium zamkniętym wielobocznie i nieco szerszą od niego czteroprzęsłową nawą. Jako budulca użyto cegły, przy czym blendy, fryzy podokapowe, ościeża okien oraz opaski okienne są tynkowane. Fasada zachodnia zwieńczona jest schodkowym, czterostrefowym szczytem zwieńczonym neogotyckimi pinaklami, pochodzącymi z okresu prac restauracyjnych w latach 1864–1866. We wschodnim szczycie nawy, częściowo przesłoniętym dachem prezbiterium, umieszczone są półkoliste blendami oraz niewielkie okrągłe przezrocza. Do prezbiterium od północy w XVII wieku dostawiono dzwonnicę w formie wieży na planie kwadratu, zwieńczonej wolutowymi szczytami.