Do 1941 roku zbudowano tam 40 samolotów.
Działalność operacyjna W RAF w łodzie latające Supermarine Stranraer wyposażono 4 dywizjony Coastal Command: 201, 209, 228 i 240. Były one wciąż w linii w chwili wybuchu II wojny światowej, jednak jako przestarzałe wycofano je ze służby już na początku 1941 roku. Nieco dłużej, do października 1942 roku przetrwały w roli samolotu treningowego.
RCAF rozpoczął użytkowanie Stranraerów w końcu 1938 roku. Wyposażone w nie były dywizjony patrolowo - bombowe nr 4, 5, 6, 7 i 9. Ich służba liniowa potrwała do 1944 roku, do zakończenia II wojny światowej pełniły funkcje treningowe. Trzynaście egzemplarzy zostało sprzedane przez rząd Kanady dla użytkowników cywilnych, latając jeszcze do 1957 roku.
Supermarine Stranraer był, obok zaprojektowanej według tych samych założeń łodzi latającej Saro London, ostatnią dużą dwupłatową łodzią latającą w służbie operacyjnej RAF. Z powodu słabych osiągów nie był lubiany przez załogi i personel naziemny.