Związki władzy i płciowych kategorii tożsamościowych thumb|Człowiek witruwiański: gdy chcemy narysować człowieka, rysujemy mężczyznę. Butler, komentując prace filozofek Simone de Beauvoir i Luce Irigaray, wskazuje na związki między władzą a kategoriami płciowymi. Dla Beauvoir, kobiety definiują swoją tożsamość poprzez relację z mężczyzną, przyjmując rolę „matki, żony i kochanki”. „Matka” to ktoś, kto już poznał mężczyznę, „żona” lub „kochanka” to stała lub przelotna partnerka mężczyzny. W ten sposób tożsamość kobiety zostaje zredukowana do roli instrumentu, rekwizytu potrzebnego mężczyznom do realizacji ich własnych celów. Kobiety rezygnują z własnego życia, z własnej kariery, rozwoju po to, aby mężczyźni mogli korzystać z tych dóbr w maksymalnym stopniu. Jednocześnie od dzieciństwa uczone są, że nie posiadają tych samych umiejętności co oni i że ich tożsamość polega na podporządkowaniu się mężczyznom (zob. Kinder, Küche, Kirche). Luce Irigaray twierdzi z kolei, że tożsamość kobiety ma negatywny status ontologiczny – nie ma charakteru podmiotowego, lecz polega jedynie na braku tożsamości mężczyzny. To mężczyzna jest definiowany jako człowiek, natomiast kobieta jest bytem oddzielnym, zawieszonym w próżni.