Kobiety próbujące zamanifestować swoją tożsamość i podmiotowość przejmują tożsamość mężczyzn, zamiast tworzyć własną, pozytywną kategorię, abstrahującą od relacji z mężczyzną.
Butler krytykuje stanowisko filozofek stwierdzając, że obie przyjmują założenie o istnieniu absolutnych kategorii tożsamościowych związanych z płcią. Te kategorie, konstruowane na założeniu naturalności, pierwotności, predyskursywności i organiczności płci są nieadekwatne ze względu na fakt, że tworzy się je w sposób performatywny, kulturowy. Kategorie te nie są usankcjonowane w biologii, lecz w opresywnej kulturze, która stawia kobiety w gorszej pozycji od mężczyzn. Za aktami performatywnymi nie kryje się żadna absolutna tożsamość płciowa, polegają one de facto nie na ekspresji tożsamości, lecz na jej nieustannej konstrukcji i wzmacnianiu. Wykonywanie aktów preformatywnych jest dla jednostek partycypujących w społeczeństwie koniecznością, gdyż jakiekolwiek próby ich deregulacji spotykają się z negatywną reakcją otoczenia. Nieustanność i powszechność performatywności prowadzi do naturalizacji tożsamości – wytworzenia iluzji ich naturalności, biologiczności i predyskursywności. Kategorie „kobiety” i „mężczyzny” pozostają zależne od kultury, otwarte na nowe interpretacje i resygnifikację (zmianę znaczenia).