Egzaminy dyplomowe złożył w 1949, kończąc warszawską uczelnię jako inżynier rolnik i magister nauk agrotechnicznych (przyrodniczych).
Pracę zawodową podjął w Centralnym Inspektoracie Standaryzacji przy Ministerstwie Handlu Zagranicznego (jeszcze przed ukończeniem studiów). W tym czasie skonkretyzował swoje zainteresowania naukowe na rakach. W 1951 przeszedł do tworzonego pod kierunkiem Stanisława Sakowicza Instytutu Rybactwa Śródlądowego, początkowo z tymczasową siedzibą w Warszawie, następnie w Olsztynie. Objął kierownictwo Działu Planowania Naukowego Instytutu. W latach 1966–1977 był sekretarzem naukowym Instytutu.
W 1963 w Wyższej Szkole Rolniczej w Olsztynie obronił rozprawę doktorską Współbytowanie raków Astacus astacus (L.) i Astacus leptodactylus Esch. na przykładzie jeziora Łoby (częściowo opublikowana w "Rocznikach Nauk Rolniczych", seria B, tom 84, 1964). Od 1973 pracował w Instytucie Rybactwa Śródlądowego na stanowisku docenta.