Leon Kiernicki (ur. 19 marca 1885 w (obecnie na Ukrainie), zm. 12 września 1981) – polski lekarz, działacz społeczny, organizator lecznictwa w Łukowie i powiecie łukowskim.
Życiorys Syn Feliksa i Felicji z Morawskich. Po ukończeniu gimnazjum klasycznego w Niemirowie rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Kijowskiego; dyplom lekarski uzyskał w 1913. Po studiach odbył staż lekarski w Kijowie. W czasie I wojny światowej został wcielony do armii rosyjskiej i w randze kapitana pracował w szpitalach w Połtawie, Kozłowie, Moskwie i w Nachiczewanie. Od 1920 był lekarzem powiatowym w Łukowie, prowadził tam jednocześnie praktykę prywatną.
Podjął próbę poprawy zastanej sytuacji służby zdrowia w Łukowie. Skoncentrował się przede wszystkim na zwiększeniu dostępu do pomocy medycznej; w chwili podjęcia obowiązków w Łukowie był jednym z zaledwie sześciu lekarzy w powiecie. W działaniach Kiernickiego wsparli: sędzia Piesiewicz (prezes zarządu okręgowego PCK na Podlasiu) oraz tłumaczka i autorka książek o dawnej Warszawie Wojdel-Dmowska. Z ich pomocą Kiernicki w 1934 zorganizował pierwsze na świecie wiejskie ośrodki zdrowia – w Tuchowiczu, Trzebieszowie i Burcu.