Inicjatywa spotkała się z dużym zainteresowaniem krajowym i międzynarodowym, ośrodki wizytowali przedstawiciele Ligi Narodów oraz delegacje z Anglii, Indii, Czechosłowacji, krajów Ameryki Południowej i Afryki.
250px|thumb|left|Dom przy ul. Piłsudskiego 22 w Łukowie, w którym mieszkali Leon i Maria Kierniccy thumb|200px|Grób rodziny Kiernickich na cmentarzu św. Rocha w Łukowie Kiernicki pracował w szpitalu w Łukowie także po wybuchu II wojny światowej (do 1941). W latach 1941–1942 zorganizował dziesięć szpitalików w okresie epidemii tyfusu plamistego. Pomagał ofiarom bombardowań, leczył rannych partyzantów oraz mieszkańców getta żydowskiego. W latach okupacji ukrywał w swoim mieszkaniu czasowo ponad 20 Żydów, za co otrzymał list dziękczynny od Ogólnopolskiego Zjazdu Żydów Łukowskich w Dzierżoniowie. Po wyzwoleniu Łukowa w 1944 Kiernicki powrócił do pracy lekarza powiatowego i pracował nad odbudową lecznictwa otwartego. Dwukrotnie był aresztowany przez władze komunistyczne (1945, 1947) i więziony na zamku w Lublinie. W 1952 zainicjował powstanie pogotowia ratunkowego w Łukowie; przez pewien czas był kierownikiem pogotowia, prowadził także szkolenia sanitarne. Od 1953 pracował w łukowskiej Przychodni Rejonowej.