Uwolnienie było z punktu widzenia akcji propagandowej najlepszym rozwiązaniem: nie tylko całkowicie usuwało bezpośrednią przyczynę protestów, ale też zamykało usta rodzinom uwolnionych – strach przed ponownymi represjami, a także sprawowany dozór, wymuszał uległość wobec reżimu. W gazetach pisano o proteście bez podawania jego prawdziwej przyczyny – oficjalnie powodem demonstracji były bombardowania alianckie, które pozbawiły tysiące kobiet dachu nad głową. Niewykluczone, że jednym z dalekosiężnych celów uwolnienia żydowskich mężczyzn było tuszowanie rzeczywistych działań prowadzonych wobec ogółu ludności żydowskiej: uwolnienie prawie dwóch tysięcy Żydów w centrum Berlina sprzyjało podważaniu w oczach opinii międzynarodowej strzępków informacji o zbrodniach dokonywanych wobec innych Żydów na terenach okupowanych. Niemniej, wobec narodu niemieckiego Goebbels nie przyznawał się do wypuszczenia Żydów na wolność; przeciwnie – 19 maja 1943 ogłosił, że Berlin jest miastem od Żydów wolnym.