Lekka przewaga liczebna małorolnych u progu dwudziestolecia międzywojennego, w następnych latach rosła, odbijając proces stopniowej pauperyzacji wsi w wyniku rozdrabniania własności chłopskiej; emigracja zarobkowa i migracja do miast, zostały w latach 1918–1939, zwłaszcza po 1929 roku, ograniczone do minimum wskutek ogólnoświatowych zjawisk kryzysowych. Parcelacja ziemi przeciwdziałała tym objawom, ale ograniczała w małym stopniu. zjawisko zbędnych rąk do pracy w rolnictwie, obejmujące w latach trzydziestych co najmniej 2,5 mln osób (z reguły była to młodzież, która nie miała przed sobą zbyt pocieszających perspektyw); zjawisko tzw. zbędności występowało najostrzej na przeludnionych terenach południowej i częściowo centralnej Polski; grupa zamożnych chłopów, stanowiąca kilka procent całej ludności chłopskiej. samodzielne gospodarstwa średniorolne (nieznaczny procent) warstwy ubogie i biedne. W tej sytuacji poziom życia ludności wiejskiej kształtował się najniżej wśród wszystkich warstw i klas w Polsce, z tym, że jeszcze niżej niż samodzielni, choćby drobni gospodarze, stanowiła kategoria tzw.