W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia, posiadał przydział do 1 Pułku Lotniczego.

Po zakończeniu służby wojskowej rozpoczął pracę na Politechnice Warszawskiej. W 1926 roku został skierowany na dwuletnią praktykę w Wielkopolskiej Wytwórni Samolotów „Samolot”, gdzie zajął się organizacją produkcji Wytwórni. Po ukończeniu praktyki objął (1928) Katedrę Budowy Samolotów i Mechaniki Lotu na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. Działał również w Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, był inicjatorem powstania i założycielem Związku Polskiego Inżynierów Lotnictwa.

W 1929 roku powierzono mu kierownictwo nad Instytutem Badań Technicznych Lotnictwa z zadaniem unowocześnienia i rozszerzenia jego działalności. W ciągu dwóch lat przeorganizował Instytut, doprowadził do rozwoju jego struktury i zatrudnienia wykwalifikowanych pracowników. Jego zasługą było stworzenie Zakładu Prób i Badań w Locie oraz instytutowego dywizjonu doświadczalnego. Z Instytutu odszedł pod koniec 1931 roku.