W latach 1930–1939 pracował jako profesor na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, gdzie zajmował się pracami nad konstrukcjami bezogonowymi oraz silnikami rakietowymi. W 1932 roku w Katedrze Mechaniki Lotu i Budowy Płatowcow Politechniki Warszawskiej, we współpracy z asystentem inż. Wacławem Zarembą, zaprojektował samolot w układzie latającego skrzydła PZL.22. Budowę prototypu finansowała Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, jednak nie doszło do jego oblatania. W 1933 roku współpracował z Komórką Uzbrojenia Wojska Polskiego nad wykorzystaniem silników rakietowych w pociskach artyleryjskich. Dwa lata później zaprojektował ulepszoną wersję samolotu „Pou-du-Ciel”. W swym projekcie zmienił położenie środka ciężkości, poprawił kształt kadłuba, przekonstruował dźwigary płata na lżejsze i mocniejsze oraz przekonstruował usterzenie pionowe. Zastosował również silnik Salmson o mocy 40 KM. Samolot według jego projektu został zbudowany przez trzech studentów Wydziału Lotniczego Politechniki Warszawskiej. Pod jego kierunkiem studenci w 1936 roku zaprojektowali i zbudowali lekki samolot MIP Smyk. W latach 1937–1938 zaprojektował samolot bezogonowy SSS, ale nie doszło do jego zbudowania.