Z początkiem XIX wieku na północ od rzeki Brdy w związku z wyburzeniem kościoła karmelitów i budową teatru powstał plac Teatralny. Z kolei w 1838 r. na południe od ul. Długiej wytyczono Nowy Rynek, który początkowo służył do defilad wojskowych. Metrykę z początku XX wieku posiada plac Kościeleckich wytyczony w czasie budowy fary ewangelickiej.
Po sąsiedzku do Rybiego Rynku, nad Brdą, znajduje się poza tym plac Solny.
Zabytki utracone Bydgoskie Stare Miasto nie zostało zbytnio zniszczone podczas II wojny światowej (nie licząc celowych wyburzeń przeprowadzonych w 1940 r. przez władze hitlerowskieW wyniku których zniknęła zachodnia pierzeja Starego Rynku z kościołem pojezuickim oraz wschodnia pierzeja ul. Mostowej z kilkoma reprezentacyjnymi kamienicami.), natomiast nie oszczędziły go poprzednie burze dziejowe.
Bydgoszcz była jednym z najbardziej zgermanizowanych ośrodków w granicach zaboru pruskiego. Na początku XX wieku ludność niemiecka stanowiła około 80% mieszkańców miasta, które uchodziło za „najbardziej zgermanizowane miasto w prowincji poznańskiej”. W okresie pruskiego panowania Bydgoszcz była „areną germanizacyjnej polityki państwa” i jednym z ważniejszych „ośrodków niemczyzny”.