W obrębie zaburzeń zachowania trichotillomanię zalicza się do zaburzeń nawyków i popędów. O ile popędy to potrzeby bardziej pierwotne (jedzenie, picie, sen, popęd seksualny), to nawyki stanowią potrzeby powstające na drodze ontogenezy. Oba rodzaje potrzeb wiążą się z silną motywacją i trudnymi do powstrzymania zachowaniami. Pojawia się imuplsywna, popędowa aktywność.
Wśród zaburzeń nawyków wymienia się oprócz trichotillomanii także patologiczny hazard, kleptomanię i piromanię.
Inny pogląd widzi trichotillomanię wśród spektrum zespołu natręctw, obejmującego zaburzenia myśli lub czynności, których nie można uważać za zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Oprócz trichotillomanii zalicza się tu takie zaburzenia kontroli impulsów, jak kompulsje seksualne, patologiczna skłonność do hazardu, kleptomania, piromania i kompulsyjne zakupy. Pogląd włączający trichotillomanię do klasteru zaburzeń ze spektrum zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego wyrażają między innymi Locher i współpracownicy. Dzielą oni to spektrum na kilka grup. Pierwsza charakteryzuje się niedoborem gratyfikacji, kolejna – impulsywnością, ostatnia zwana jest somatyczną.