W DSM zaburzenie to pojawiło się po raz pierwszy w DSM IIIR. Podczas tworzenia DSM IV zaliczano je do zaburzeń lękowych, jak też do zaburzeń pojawiających się po raz pierwszy w okresie dzieciństwa lub adolescencji. DSM IV zaliczyło je do zaburzeń kontroli impulsów nie sklasyfikowanych gdzie indziej. Klasyfikacji tej zarzucano arbitralność.

DSM IV TR podaje następujące przesłanki stwierdzenia trichotillomanii: narastające wyrywanie sobie włosów, skutkujące zauważalnymi ubytkami w owłosieniu narastające poczucie napięcia bezpośrednio przed bezpośrednio przed wyrywaniem włosów lub przy podejmowaniu próby oparcia się tej czynności odczuwanie przyjemności, zadowolenia lub ulgi przy wyrywaniu sobie włosów brak związku wyrywania włosów z innymi zaburzeniami psychicznymi istotne cierpienie odczuwane przez chorego lub upośledzenie jego funkcjonowania społecznego, zawodowego lub w innym ważnym obszarze.

Kryteria wymieniane przez DSM 5 są podobne, choć zaproponowano nową klasyfikację zaburzenia.

Wyrywania sobie włosów w dzieciństwie (zwanego po angielsku baby trich) nie zalicza się do trichotillomanii.