W 1397 r. przybył do klasztoru Hoeam, w którym został uczniem mistrza sŏn Muhaka Chach’o. Mistrz nauczał w klasycznym stylu szkoły imje czyli linji. Przyjęte wtedy było, że w początkowym stadium nauczania, uczeń opuszczał klasztor w celu tzw. "nauki w czasie wędrówki".
Wiosną 1404 r. Kihwa powrócił do Hoeam sa i natychmiast udał się na samotne intensywne odosobnienie w małej pustelni przyklasztornej. Osiągnął wtedy swoje pierwsze przebudzenie.
Po tym doświadczeniu Kihwa powrócił do wędrówek. Wędrował od klasztoru do klasztoru, uczył się, praktykował i sam także nauczał.
W 1414 r. przybył do klasztoru Yŏnbong na górze Chamo, gdzie przebywał w małej pustelni zwanej "Hamhŏ" (kor. "odżywcza pustka"). Praktykował trzy typowe elementy: moralność, medytację i mądrość. W tym czasie także poprowadził liczne sesje poświęcone komentarzom pięciu mistrzów na temat Sutry DiamentowejZ tych sesji powstała jego książka Kŭmgang panyaparamilgyŏng ogahae sŏrŭi (w skrócie Kumganggyŏng ogahae lub Ogahae). Owe komentarze, którymi się zajmował to były: Jingang jing shulun zuanyao Guifenga Zongmiego, Huinenga Jingang jing jieyi, Fu Dashiego Liangzhao Fu dashi song jingang jing, Yefu Daochuana Jingang jing zhu i Yuzhanga Zongjinga Jingang jing tigang. W tym czasie miał także następne doświadczenie oświecenia.