W 1420 r. Kihwa udał się na pielgrzymkę na górę Odae w Kangnŭng. Była to dla niego pielgrzymka związana z jego rodziną dharmiczną, gdyż jego linia przekazu Dharmy wywodziła się właśnie z Odae. Na tej górze miał trzecie doświadczenie oświecenia.

Stał się niezwykle charyzmatycznym mistrzem chan, wywierającym niezwykły wpływ na całe otoczenieDzieło cytowane, str. 27.

Pod koniec życia poświęcił się trudnemu wysiłkowi obrony buddyzmu przez nieustannymi atakami neokonfucjanistów, którzy doszli do władzy i rozpoczęli kilkusetletni okres prześladowań buddyzmu w celu jego całkowitego zniszczenia. Panujący w latach 1418–1450 król T’aejo zmienił swoje negatywne nastawienie do buddyzmu i Kihwa został zaproszony w 1421 r. do wykonania pewnych ceremonii na królewskiej świątyni. Mistrz spędził 3 lata jako osobisty nauczyciel króla i jego rodziny. Jednak w 1424 r. poprosił o zwolnienie go z tych obowiązków.

Następne 7 lat mistrz spędził ponownie na wędrówkach, studiując i nauczając w różnych klasztorach w Korei. Okres ten zakończył jesienią 1431 r., gdy powrócił do klasztoru Pong’am na górze Huiyang w Yongnam. Poprowadził tam renowację tego klasztoru.