Psychologia psychoanalityczno-rozwojowa – nurt psychologii teoretycznej i klinicznej, wywodzący się z klasycznej psychoanalizy Zygmunta Freuda, rozwijany w oparciu o współczesne badania nad rozwojem psychicznym jednostki – zwłaszcza w kontekście wczesnodziecięcych relacji interpersonalnych i struktur osobowości. Jest to integracyjna szkoła psychologiczna, która łączy elementy psychologii dynamicznej, psychologii rozwojowej oraz wybrane koncepcje psychoterapeutyczne (np. bioenergetyka).
Główne założenia Psychologia psychoanalityczno-rozwojowa zakłada, że kluczowe znaczenie dla rozwoju osobowości mają wczesne relacje z opiekunami, głównie w pierwszych trzech latach życia. Kładzie nacisk na znaczenie afektu, więzi emocjonalnej i struktur psychicznych, które powstają w wyniku interakcji z otoczeniem. Zaburzenia w tych relacjach prowadzą do patologii strukturalnych, których skutki ujawniają się w dorosłości, np. w postaci zaburzeń osobowości.
Nurty składowe Psychologia psychoanalityczno-rozwojowa integruje dorobek wielu szkół i myślicieli, w tym: