W drugiej połowie 1950 roku 100 myśliwców przebudowano na samoloty rozpoznawcze, montując aparat fotograficzny AFA-BA40 na ruchomej podstawie. Ponadto, zwykłe myśliwce mogły pełnić zadania rozpoznawcze dzięki etatowemu wyposażeniu w aparat AFA-IM do zdjęć pionowych za kabiną pilota. W 1948 prowadzono próby samolotu z podwoziem na odrzucanych nartach, którego koncepcja była rozwijana na wypadek zniszczenia lotnisk w ataku jądrowym; otrzymał on również śmigło WISz-107RE z odwracalnym wektorem ciągu dla sprawniejszego hamowaniaW.R. Kotielnikow i in., op.cit., s. 11-12. Koncepcja ta jednak nie została wdrożona w praktyce. Prototyp „134D” testowano także z dodatkowymi nieodrzucanymi zbiornikami paliwa po 116 l na końcówkach skrzydełW.R. Kotielnikow i in., op.cit., s. 5-7.
Użycie ZSRR Wojskowe próby Ła-11 odbywały się w 176 pułku myśliwskim (176 IAP) stacjonującym pod Moskwą. Następnie samoloty zaczęły wchodzić na wyposażenie jednostek Radzieckich Sił Powietrznych (WWS), obrony powietrznej kraju (PWO) oraz marynarki wojennejW.R. Kotielnikow i in., op.cit., s. 22. Typ otrzymał nazwę Fang w kodzie NATO. Oprócz zadań eskortowania bombowców, Ła-11 był wykorzystywany jako myśliwiec przechwytujący dalekiego zasięgu, co było szczególnie istotne nad rozległymi obszarami Syberii.