Wyspa Rembezy – wyspa na Wiśle, w okolicach Góry Kalwarii i Czerska, w dużej części porośnięta wierzbami, krzakami i gęstą łoziną. Długa na ok. 4,5 km, szeroka na ok. 1 km, poprzecinana pozostałościami starorzecza Wisły. Jest częścią obszaru Doliny Środkowej Wisły, w ramach sieci obszarów Natura 2000.
W dniach 22-31 sierpnia 1944 roku, na ówcześnie bezimiennej wyspie toczyły się walki pomiędzy 3 batalionem 2 pułku piechoty z 1 Armii Wojska Polskiego a 9 batalionem szturmowym oraz kompanią Landwehry „Wiener” armii niemieckiej.
Po zakończeniu wojny miejscowa ludność przyjęła nazwę wyspy używaną przez żołnierzy, którzy nazwali ją tak na cześć poległego na wyspie majora Jana Rembezy.
Przebieg bitwy
Przed właściwą bitwą wyspa była częściowo zajęta przez radziecką spieszoną kawalerię 1 szwadronu 30 pułku 9 Dywizji Kawalerii, a częściowo znajdowała się pod kontrolą wojsk niemieckich. Obie strony rozbudowały polowe umocnienia wzmocnione zasiekami z drutu kolczastego. Prawa część wyspy była zaminowana aż do linii wysokich drzew, gdzie okopali się Niemcy. Okopy i transzeje ciągnęły się równolegle do lewego brzegu rzeki. Na skraju umieszczono po jednym cekaemie, a dwa pozostałe w środku zgrupowania.