Podobnie Otto Kotzebue badał Wyspy Marshalla i Hawaje w latach 1815. W 1819 Faddiej Bellingshausen opisał topografię Wysp Tuamotu, a Fiodor Litke w 1827 odkrył i zbadał wyspy Bonin i Karoliny. Wielkie znaczenie miała wyprawa Roberta Fitzroya w latach 1831–1836, w której udział wziął Karol Darwin oraz wyprawa Charlesa Wilkesa w 1838. W połowie XIX wieku wiedzę na temat Oceanii wybitnie powiększyli łowcy wielorybów polujący w tamtych rejonach.
Nowa Zelandia była poznawana stopniowo wraz z jej zasiedleniem przez kolonistów (w większości brytyjskich). Cennymi były tutaj prace austriackiego geologa Ferdinand von Hochstetera, zoologa Landelfelda oraz Andreasa Rischeka w latach 1881-86. Nową Gwineę badali między innymi d’Albertis i Beccari w 1882, Nikołaj Mikłucho-Makłaj w 1871, Otto Finsch od 1882 i MacGregor od 1890. Do innych znanych podróżników odwiedzających ten rejon należeli Ida Pfaiffer i Rudolf Poech. Badania wnętrza wielkich wysp Indonezji kontynuowano w XX wieku z wykorzystaniem techniki lotniczej.