Z kolei Francuz Louis Antoine de Bougainville w 1768 dotarł na Nowych Hebrydów, Wysp Salomona oraz odkrył rafy Morza Koralowego.

Największy jednak wkład w poznanie Oceanii wniósł James Cook – w czasie swych dwóch wypraw w 1771 i 1772 odkrył bez mała wszystko, co do odkrycia pozostało. Po jego podróżach znane już były w ogólnych zarysach wszystkie archipelagi Oceanii oraz większość największych wysp. Cook dał także podwaliny pod kartografię regionu. Od jego czasów zaczęły funkcjonować pierwsze zasługujące na zaufanie mapy regionu.

Po Cooku nastąpił okres badań szczegółowych. Zainicjował go w 1785 Francuz Jean François de Galaup La Pérouse wyprawą do Malezji, która zakończyła się jednak tragicznie. Wyprawa Anglika Williama Bligha także zakończyła się w nieoczekiwany sposób (słynny bunt na Bounty). Z większym szczęściem odbyły się wyprawy pod dowództwem Antoine'a d’Entrecasteaux w 1791 zbadano Wyspy Admiralicji, Nową Kaledonię, Wyspy Salomona i Wyspy Lojalności. W 1826 inny francuski podróżnik Jules Sébastien Dumont d’Urville badał Nową Gwineę, Nowe Hebrydy, Fidżi, Mariany, Wyspy Tuamotu i inne. W roku 1871 George Vancouver dokładnie zbadał Hawaje. Na początku XIX wieku do badań Oceanii włączyli się także Rosjanie. W 1804 Iwan Kruzensztern przy okazji badań północnego Pacyfiku poznał topografię Markizów.