Wiosna 1920 roku przynosi wyłonienie Komisji Cennikowej Rady Klasowych Związków Zawodowych, której współprzewodniczącym zostaje Stefan Zbrożyna. W efekcie prac Komisji miasto i pracodawcy zgodzili się podnieść robotnikom wynagrodzenia o 60%. W tym samym roku Grupa Pracy (klub radnych miejskich PPS, w której działał także Zbrożyna) doprowadziła do przegłosowania następujących wniosków: podwyższenia zarobków rzeźników miejskich, oświetlenia osiedla Kokoszka, uspołecznienia skupu zboża.
5 marca 1922 r. odbywają wybory uzupełniające do Rady Miasta – wybrano 5 radnych i 17 zastępców. Lista PPS zdobyła 4 zastępców, żadnego nowego radnego. Grupa Pracy liczy 7 radnych – Stefan Zbrożyna pozostaje ławnikiem miejskim. 25 września 1922 r., w związku z kampanią wyborczą do parlamentu PPS zwołuje wiec z udziałem 3 tysięcy osób – przemawiający Zygmunt Piotrowski i Zbrożyna atakują werbalnie endeków (za drożyznę i bezrobocie) i komunistów (za rozbijanie jedności Klasowych Związków Zawodowych).
1 maja 1923 r. PPS organizuje pochód pierwszomajowy pod hasłem „Niech żyje Niepodległa Polska!”, bez udziału komunistów – Stefan Zbrożyna jest jednym z mówców na wiecu.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera B17-2-10)Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze.
Przypisy