i typu B, w którym aorta wstępująca nie jest naruszona. Typ A według Stanforda odpowiada typom DeBakeya I i II, a typ B według Stanforda odpowiada typom DeBakeya III. Około dwie trzecie przypadków ostrego rozwarstwienia aorty to typ A, a pozostałe to typ B.
Klasyfikacja kliniczna Nie jest ona jednoznaczna i różni się znacznie w różnych doniesieniach. Część autorów rozwarstwienie ostre uważa do 14 dnia (≤ 14 dni), jako podostre uważają między 15 - 90 niem i formę przewlekłą powyżej (> 90 dni). Inni autorzy jako ostre rozwarstwienie uznają, gdy objawy kliniczne trwają 14 dni lub krócej. Po upływie drugiego tygodnia rozwarstwienie klasyfikuje się jako przewlekłe.
Pożądana byłaby rewizja tych definicji, aby dostosować je do obecnej wiedzy i potrzeb, żeby były pomocne w klasyfikacji do wewnątrznaczyniowych interwencji, w szczególności TEVAR (ang. thoracic endovascular aortic/aneurysm repair). Elastyczność i ruchomość rozwarstwionej przegrody (blaszki) z czasem zmniejszają się w procesie włóknienia i stopniowego zwiększania sztywności. Ostra i przewlekła postać rozwarstwienia różnią się pod tym względem znacząco. Wpływ na wynik naprawy z użyciem stent-graftu (endograft) może umożliwić całkowite lub prawie całkowite ponowne rozszerzenie przegrody aortalnej aż do ściany zewnętrznej, tym samym zamykając "światło fałszywe".