Sztywna tkanka przegrody aortalnej w przewlekłej formie rozwarstwienia może prowadzić do niezadowalających wyników leczenia z powodu częściowej zakrzepicy "światła fałszywego" i braku remodelingu rozwarstwionej aorty. Rozróżnienie ostrej od przewlekłej formy pod względem ruchomości i sztywności przegrody jest zatem kluczowe przy rozważaniu interwencji TEVAR. W przypadku wątpliwości co do ostrego lub przewlekłego charakteru przypadku, ruchomość przegrody można ocenić za pomocą ultrasonografii wewnątrznaczyniowej lub echokardiografii przezprzełykowej. Dynamiczna tomografia komputerowa lub dynamiczny rezonans magnetyczny mogą również dostarczyć informacji diagnostycznych w tym zakresie.

Diagnostyka Ze względu na zróżnicowane objawy rozwarstwienia aorty, postawienie diagnozy bywa trudne. Rozpoznanie rozwarstwienia aorty ustala się na podstawie uwidocznienia płata błony wewnętrznej w badaniu obrazowym. Złotym standardem jest angiografia podczas tomografii komputerowej aorty.