Placyd Jankowski (ur. 20 września 1810 we wsi Wojska na Polesiu, zm. w Żyrowicach) – polski duchowny unicki, a następnie prawosławny, pisarz.
Życiorys Syn Gabriela Jankowskiego, powstańca kościuszkowskiego, kanonika kapituły unickiej, archiprezbitera katedry brzeskiej, i Anny Jankowskiej z Łytkowskich. Uczył się w gimnazjum w Świsłoczy, później u bazylianów w Brześciu. W 1826 wstąpił do Seminarium Głównego Uniwersytetu Wileńskiego, które ukończył w 1830 i został profesorem unickiego seminarium duchownego w Żyrowicach, gdzie wykładał Pismo Św., teologię dogmatyczną i łacinę. W wyniku powstania listopadowego i epidemii cholery w 1831 wrócił do Wilna i został nauczycielem dzieci marszałka Tadeusza Czudowskiego. W 1832 powrócił do Seminarium w Żyrowicach i przygotowywał się do egzaminu doktorskiego, który zdał w 1833 w Akademii Duchownej Rzymsko-Katolickiej w Wilnie. W tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie unickie i ożenił się z Helena Tupalską. W 1839 przeszedł na prawosławie, zostając wiceprezesem litewskiego konsystorza prawosławnego w Żyrowicach. W 1845 przeniósł się do Wilna, gdzie otrzymał probostwo cerkwi św. Mikołaja. Po dwóch latach powrócił na probostwo we wsi Białawice. W 1858 przeszedł na emeryturę i przeniósł się do Żyrowic.