Noworodki są czarne, jak i u innych gatunków, aczkolwiek mogą mieć jaśniejsze znaczenia na głowie, a niekiedy i na brzuchu. Futro sięga nadgarstka na grzbietowej powierzchni płetw, jest tam rzadkie, natomiast reszta płetwy pozostaje naga, pokryta czarną, skórzastą skórą. Na Georgii Południowej odnotowano obecność osobników leucystycznych, o kremowym, białym futrze, jednak nie albinosów, jako że zachowujących ciemny barwnik w oczach. Leucystyczny kotik antarktyczny rodzi się tam raz na 500–1000 noworodków.

Umiarkowanej wielkości i długości pysk robi się cieńszy ku przodowi, gdzie kończy go zaostrzony nos tworzący mięsiste, niepokryte włosiem czarne rhinarium. Obok znajdują się długie, łatwo widoczne wibryssy. Kotik antarktyczny ma najdłuższe wibryssy spośród swych krewnych, osiągają one do 50 cm. U dorosłych osobników jasne, u młodocianych cechują się ciemniejszą barwą, podobnie zresztą jak u innych gatunków, na przykład koticzaka niedźwiedziowatego. Wzór zębowy: I C PM = 36.

Występują długie i jasne małżowiny uszne, dobrze widoczne, co jest cechą różnicującą uchatkowate, zwane po angielsku eared seals (uszatymi fokami), od fokowatych.

Kończyny kotika antarktycznego wyewoluowały w płetwy, długie, na dystalnym odcinku nieowłosione.